Ervaringen

Lees hier de ervaringen van Deventenaren

Ik was 19 en beginnend studente. Ik kon niet langer met mijn incestverleden leven. Daarnaast was een huisgenoot van mij net vermoord, nadat zij uit huis was gevlucht voor de huisbaas die haar mishandelde en misbruikte. Voordat ik het wist zat ik middenin deze moordzaak, eerst als verdachte, later oa als getuige. Al snel leek haar vader ook een opvallende belangstelling voor mij te hebben. Hij gaf te kennen dat hij op zoek was naar een vervangster voor zijn dochter. Eea triggerde mijn incestverleden en ik ontwikkelde anorexia. Studeren lukte niet meer onder deze omstandigheden. Het ging heel snel bergafwaarts met mij. Ik wist dat ik hulp nodig had en ik ging naar de huisarts, misschien zou hij mij kunnen doorverwijzen naar een psycholoog. Mijn huisarts bleek niet beschikbaar en ik mocht terecht bij zijn vervanger, collega huisarts. Hard huilend, mager, lange slobberige kleding aan en super kwetsbaar vertelde ik mijn verhaal. De huisarts reageerde op de incest met een “ik kan me voorstellen dat je stiefvader opgewonden van je werd.” Daarop stond hij op, gebaarde mij op de bank in zijn spreekkamer te gaan zitten en begon zonder aarzeling te tongen en te voelen. Ik dacht nog, “dit heeft ie vaker gedaan”. Ik was in shock. Maar wist weg te komen. En ik zweeg een hele tijd, jarenlang, want ik had al een moord, incest en anorexia op mijn bordje. First things first. Later, toen eea verjaard bleek, heb ik alsnog een klacht tegen deze huisarts ingediend. Hij is nu met pensioen.

Ik (jaar of 14) loop langs een relatief drukke straat in een woonwijk. Plotseling stop er een auto langs de kant van de weg en gebaart een man dat hij mij iets wil vragen. Omdat ik verwacht dat meneer alleen de weg o.i.d. wil vragen, stop ik met lopen en luister naar zijn vraag. Hij blijkt niet de weg te willen vragen maar geeft aan een fotograaf te zijn die in mij een mooi foto model ziet. Ik heb het perfecte lijf en zal vast mooi staan op zijn foto’s. De deur van de auto wordt open gedaan met het verzoek in te stappen. Ik zit hier totaal niet op te wachten en zeg geen tijd te hebben. Hij blijft aandringen dat ik echt een perfecte kans laat schieten en dat vele jaloers zouden zijn op deze kans. Verderop in de straat zie ik een vreemde meneer lopen. In een seconde bedenk ik de voor mij perfecte smoes en zeg dat ik mijn vader zie. Ik roep “mijn vader” een aantal keer waarop de man in de auto snel de deur dicht trek en vertrekt. Ik excuseer mij bij de vreemde man voor dat ik hem per ongeluk heb aangezien voor mijn vader. Ik zie aan de man dat hij mijn verhaal niet volledig vertrouwd. Hij vraagt me of ik in de buurt woon en of hij mij naar huis kan brengen. Ik ben echter zo geschrokken dat ik deze meneer (met naar alle waarschijnlijkheid wel de beste bedoelingen) totaal niet meer vertrouw. Ik bedank en ren hard weg.

Tien jaar was ik en moest in het kader van mijn algemene ontwikkeling op blokfluitles. De blokfluit leraar legde zijn handen op mijn beginnende borsten om te voelen of ik wel goed ademde. En passant maakte hij een opmerking dat ze toch al wel heel mooi aan het groeien waren en dat ik daar trots op mocht zijn. Ik dacht dat hij als leraar wel wist wat hij deed…

Rijles: Tijdens mijn studententijd nam ik rijlessen. Ik kreeg via een aantal mannelijke huisgenoten een rij-instructeur aangeraden. Al snel merkte ik dat hij steeds tijdens de lessen wel heel vaak mijn hand vast hield om me te helpen met schakelen. En toen ik een keer het geld voor de lessen was vergeten gaf hij mij opdracht om op het parkeerterrein van een hotel te parkeren, want dan mocht ik wel even in natura afrekenen. Ik ben in blinde paniek de auto uitgestapt en ben het hotel ingerend en heb daar hulp gezocht. De rijlessen heb ik verder maar even gelaten.

Ik zou geopereerd worden aan een cyste in mijn vagina. Ik lag de dag ervoor al in het ziekenhuis. Toen iedereen ging slapen kwam een broeder, die zei dat hij mij wel de operatie zou kunnen besparen als ik even meeliep. Ik ging mee.  Hij heeft een uur zitten prutsen om zogenaamd een buisje in te brengen. Terwijl ik daar lag, in de gynaecologenstoel, wist ik dit klopt niet, maar ik kon geen kant op. Ik ben weer naar bed gegaan, de volgende dag ben ik geopereerd en kon ik weg. Ik schaam me zo dat dit is gebeurd, terwijl hij natuurlijk de fout maakte. Hij heeft me onder valse voorwendselen meegelokt en kon natuurlijk helemaal niets. Ik heb er nog last van. Vertrouw weinig mensen en zeker geen mannen in de buurt van mijn dochters. Het is raar te bedenken dat ik vaak bang ben voor mannen, vooral in het donker en in de massa. Zij zouden me moeten beschermen, alle mannen zouden alle vrouwen en meisjes moeten beschermen.

Billenknijperstraf: “Mijn eerste bijbaantje was in de bediening bij feesten en partijen. Mijn oudere zus leerde mij standaard een glas bier of water op mijn dienblad te hebben om in het gezicht te gooien van de mannen die in je billen knijpen. Het kwam weleens voor, en hierna werd er door de billenknijper hartelijk gelachen en plechtig beloofd het nooit meer te doen. Mijn tweede bijbaantje was in een net restaurant. Nadat ik vertelde over de billenknijperstraf bij mijn vorige baantje werd door de (vrouwelijke) eigenaar uitgelegd dat ik in haar restaurant billenknijpers en seksuele toespelingen maar voor lief moest nemen. De fooi was immers ook wat hoger. Bij een feestje in een afgehuurd zaaltje maakten en herenclub het wel heel erg bont. Mijn mannelijke collega was er op een bepaald moment wel zo klaar mee dat hij per ongeluk zijn plateau met volle wijnglazen in de schoot van de ergste onruststoker vallen.”

Het zwembad : “Met mijn negenjarige nichtje deed ik mee aan de Zwem4daagse. Volwassenen zwemmen een afstand van 500 meter en kinderen een afstand van 250 meter per dag. Mijn nichtje was dus eerder klaar en de afspraak was dat zij ging spelen in het andere bad bij de glijbaan tot ik ook klaar zou zijn. Op de derde dag kwam ze al snel weer beteuterd naast het bad zitten waar ik baantjes aan het trekken was. Ze vertelde al vrij snel dat er bij de glijbaan puberjongens rare opmerkingen maakten. Dat ze er alleen maar langs mocht als ze haar borsten zou laten zien. Mijn eerste instinct was om die jongens uit te foeteren, maar ik bedacht me dat mijn nichtje vooral gerustgesteld wilde worden. Ik heb haar verteld dat het echt niet oké is wat die jongens zeiden en dat ze er goed aan deed het mij te vertellen en dat zij zich nergens voor hoeft te schamen. Na de hele MeToo-discussie hoopte ik dat we echte stappen hadden gezet en de volgende generatie niet meer te maken hoeft te hebben met deze shit.”

De tramhalte: “Ik dacht dat het een junk was die zo zat te trillen omdat hij een volgende shot nodig. Het was al donker en het regende. Wij waren de enige twee bij de halte. Ik keek recht vooruit, want ’s avonds maak je vooral geen oogcontact met vreemde mannen. Al voelde ik wel steeds zijn ogen in mijn rug prikken. Op een bepaald moment besefte ik me dat het trillen geen trillen was. Hij was zich aan het aftrekken. Van de zenuwen schoot ik in de lach. Hij mompelde iets van sorry en liep snel weg. De tram kwam.”

De voogd: Na de vechtscheiding van mijn ouders, mocht ik op mijn 14e jaar -na tussenkomst van de kinderrechter- een toeziend voogd kiezen nadat mijn vader uit de ouderlijke macht was ontheven. In die tijd was het onbetwist dat er een mannelijke toeziend voogd aangesteld moest worden naast een moeder. De keus viel op een bekende die wel eens bij ons thuis kwam vanwege familierelaties. Ik had niets met die man, maar ook niets tegen hem. Ik moest het hem wel zelf vragen had mijn moeder bedacht. Hij kwam op de koffie en met het zweet in mijn handen vroeg ik of hij mijn toeziend voogd wilde worden. Dat wilde hij wel, mits ik bij grote beslissingen met hem zou overleggen. Opgelucht bedankte ik hem en wilde hem een hand geven ten afscheid want het gesprek was afgelopen en mijn moeder had te kennen gegeven dat ik kon gaan. Toen ik hem de hand toestak, kneep hij snel en hard in mijn tepel. Enigszins verbijsterd liep ik de kamer uit en op mijn eigen slaapkamer bedacht ik dat mijn witte jurkje doorschijnend was ondanks het hemdje wat ik eronder droeg. In de vier jaar dat ik officieel nog met hem te maken had, heb ik hem nooit meer iets gevraagd en mijn communicatie met hem beperkt tot het minimum. Het voorval is nooit meer ter sprake gekomen en het jurkje heb ik nooit meer gedragen.

Op weg naar het station enigszins gehaast om de trein nog te halen door een tegemoetkomende man vol in mijn kruis gegrepen. Pas in de trein besefte ik wat er was gebeurt.